ج بجاى : چ ز بجاى : ژ د بجاى : ذ ، حتى در ذالهاى عربىء بجاى : ى ، در ياهاى اضافى كه بعد از الف يا واو يا ياء در آمده باشد . و گاهى ( كه ) را با كلمهء بعد سر هم نوشته مانند ( كبور كندن قرامطه آمده بود - ص 386 ) يعنى : كه به بر كندن . توضيح : در نسخه اصلى كه اين نسخه از روى آن نوشته شده بعضى قواعد رعايت ميشده مانند كى همه جابجاى كه و بى بجاى به و نوشتن يائى كه در خط پهلوى علامت اضافه بوده و بعد از اسلام هم تا مدتى مرسوم بوده است ، ولى كاتب اين نسخه غالبا آن رسم الخط را تغيير داده است ، معذلك در بعضى موارد رسم الخط قديم به حال خود باقى مانده است مثلا درين جمله : « اگر ببلاغ رسد بتان شما بشكند و شما را بى خداى خواند كه شما او را نشناسيد » ص 68 كه معنى آن چنين است : « اگر به حد بلوغ رسد بتان شما بشكند و شما را بخدائى خواند كه شما نشناسيد » و جاى ديگر گويد : « پيوسته سرى كار تو با نيكان باد » ص 324 يعنى : پيوسته سر كار تو . . . و بسيارى در ذكر انساب لفظ ( ابن ) را حذف كرده و نام را به پدر و جد اضافه كرده ، مانند : حسين على و طاهر بو على و غيره و اين رسم از قواعد قديم فارسى است و هم امروز در خراسان بعلى بن موسى الرضا ، على موسى الرضا گويند . 8 - مزاياى اين تاريخ : گذشته از مزيتهاى ادبى كه گذشت و بعد از مطالعهء كتاب بيشتر از آنچه گفته شد خوانندگان را به نظر خواهد رسيد ، اين كتاب را مزايائى است تاريخى كه بسى سودمند و قابل توجه و مفيد بعلم تاريخ است از آن جمله :